Το Κάστρο των Ιωαννίνων είναι οχυρωματικό έργο που χρονολογείται στα τέλη 18ου - αρχές 19ου αιώνα.
Θεωρείται το μεγαλύτερο και αρτιότερο αμυντικό έργο των Ιωαννίνων και η σημερινή μορφή του κάστρου σχηματίστηκε την περίοδο που διαφέντευε ο Αλή Πασάς.
Η μορφή του έχει ακανόνιστο σχήμα και είναι κτισμένο σε μικρή βραχώδη χερσόνησο που διαμορφώνεται στη δυτική όχθη της λίμνης Παμβώτιδας. Στις αρχές του 19ου αιώνα κτίστηκε νέο τείχος και το κενό ανάμεσα στα δύο τείχη γεφυρώθηκε με εγκάρσια καμάρα, δημιουργώντας μία σειρά θολωτών κατασκευών. Στη δυτική πλευρά υπάρχει ισχυρό αμυντικό μέτωπο το πλάτος του οποίου ξεπερνά τα 12 μ. και στο κέντρο του ανοίγεται η κεντρική πύλη.
Προμαχώνες προστατεύουν τα τείχη και στο πάνω τους μέρος τους σχηματίζεται περίδρομος. Η αμυντική σημασία του κάστρου ενισχυόταν από βαθιά τάφρο που, καθώς κατακλυζόταν από τα νερά της Λίμνης, μετέτρεπε το κάστρο σε νησίδα και το έκανε απόρθητο.
Στο εσωτερικό του κάστρου ήταν οχυρωμένες δύο ακρόπολεις που είχαν διαμορφωθεί από τη βυζαντινή εποχή: α) Η βορειοανατολική ακρόπολη του Ασλάν Πασά από το ομώνυμο τέμενος που κτίστηκε το 1618 και β) η ακρόπολη Ιτς Καλέ, δηλαδή η εσωτερική ακρόπολη που βρίσκεται στη νοτιανατολική πλευρά του Κάστρου. Το κτήριο των μαγειρείων που υπήρχε στο Ιτς Καλέ λειτουργεί ως αναψυκτήριο του αρχαιολογικού χώρου. Η πυριτιδαποθήκη λειτουργεί ως χώρος εκπαιδευτικών προγραμμάτων, ενώ στο αποκαλούμενο "Θησαυροφυλάκιο" εκτίθενται έργα αργυροχοΐας.