Ο κηρυγμένος αρχαιολογικός χώρος της Λαυρεωτικής χερσοννήσου περιλαμβάνει τις περιοχές από την οδό Γαλάζιας Ακτής στα Καλύβια Θορικού έως τον όρμο της Κακής Θάλασσας Κερατέας στα βόρεια, και έως το Σούνιο και το Λαύριο στα νότια. Στην περιοχή αυτή εντοπίζονται πυκνές και σημαντικότατες αρχαιότητες, όπως τα αρχαία μεταλλεία (στοές και φρέατα) αργύρου, τα οποία επαναλειτούργησαν στα νεότερα χρόνια, εκτεταμένες αρχαίες μεταλλουργικές εγκαταστάσεις, όπως μεγάλα συγκροτήματα εργαστηρίων καθαρισμού αργυρούχου μεταλλεύματος και τήξεως (κάμινοι). Εντοπίζονται οικιστικά κατάλοιπα και νεκροταφεία των αρχαίων δήμων που ήταν διάσπαρτοι, καθώς και των εργαζομένων στη μεταλλευτική και στη μεταλλουργία. Από τους αρχαίους δήμους, σημαντικότερο είναι το πόλισμα του δήμου των Σουνιέων στο φρούριο του ακρωτηρίου, όπου το περίφημο ιερό του Ποσειδώνος και το παρακείμενο ιερό της Αθηνάς Σουνιάδος, καθώς και ο οικισμός του αρχαίου δήμου του Θορικού. Στο ύψωμα Βελατούρι σώζονται κατάλοιπα της προϊστορικής κατοίκησης και μυκηναϊκοί θολωτοί τάφοι. Ενδεικτικά επίσης, αναφέρονται οι αγροικίες και τα νεκροταφεία των κλασικών χρόνων στην περιοχή Κερατέας (ΒΙΟΠΑ), η αγορά των Σαλαμινίων στο Λιμάνι Πασσά, η αγορά στον αρχαίο δήμο της Βήσσας κ.ά.
Οι μεταλλευτικές και μεταλλουργικές δραστηριότητες εντοπίζονται κυρίως στις δασώδεις εκτάσεις που ένα μέρος τους έχει κηρυχθεί ως Εθνικός Δρυμός. Στην περιοχή συναντώνται αξιόλογοι γεωλογικοί σχηματισμοί, όπως το έγκοιλο Χάος στην περιοχή της Καμάριζας.
Η περιοχή της Λαυρεωτικής έχει ενταχθεί από τις αρχές του 2015 στον ενδεικτικό κατάλογο μνημείων της UNESCO.